กฏเหล็ก! คุมสมาชิกสภาท้องถิ่น ชำแหละ “จริยธรรม” นักการเมือง ไหว้สวย-รับจบ คดีชกนักข่าว!
“รับจบ”… กันไปแล้ว!
ไหว้สวย…
ยกมือวันทา…ข้าคือคนผิด “ขอโทษ” โปรดอโหสิกรรม!
กรณีพิพาท ระหว่าง “สจ.” นักการเมืองท้องถิ่น ชกหน้า “นักข่าว” ประจำอำเภอสัตหีบ ง้างหมัดซัดหน้า แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ด้วยเหตุผล “กูไม่ชอบหน้ามึง” เหตุเกิดในสถานบันเทิงย่านใจกลางอำเภอ
งานนี้ร้อนถึงผู้หลักผู้ใหญ่ มีตำแหน่งแห่งหนเป็นถึง ท่านรองฯนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี ลงมาเป็น “กาวใจ” เป็นตัวยาสมานริ้วรอยบาดแผลในใจ รอมชอมให้ทั้งคู่ “หยวน-หยวน”กันไป
ปิดดีล…รับจบ ด้วยท่าไหว้สวยๆ แบบแฮปปี้เอนดิ้ง!!
ส่วนคดีความ ข้อหาทำร้ายร่างกาย ไม่ถึงกลับเลือดตกยางออก อาการไม่ขนาดสาหัสสากรรจ์ ไม่ถึงกับติดคุกตะราง แค่ปรับ ก็ว่ากันไปตามครรลองครองธรรม
จบนะ!…ตัวเอง!!!
กลับมาพลิกตำรา ดูเรื่องที่จะว่าต่อไปนี้…. บอกก๊อน..! บอกก่อนนะว่า ไม่เกี๊ยว!ไม่เกี่ยว กับคดี “สจ.กร่าง” ต่อยปากนักข่าวสัตหีบ
แต่จะหนีบเรื่อง “ประมวลจริยธรรมสมาชิกสภาท้องถิ่น” มาสาธยายเล่าสู่กันฟัง!
กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น เคยมีหนังสือด่วนที่สุด ที่ มท 0804.6/ว1121 ลงวันที่ 20 เมษายน 2565 แจ้งไปยังผู้ว่าราชการจังหวัดทั่วประเทศ นายกฯและสมาชิกสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดทุกแห่ง นายอำเภอทุกอำเภอ นายกฯและสมาชิกสภาเมืองพัทยา นายกเทศมนตรีและสมาชิกสภาเทศบาลฯทุกแห่ง ในทุกระดับชั้น ไปถึง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่นที่มีกฎหมายจัดตั้ง แต่ไม่รวมถึงสภากรุงเทพมหานคร
ให้ทุกองค์กร รับรู้รับทราบ ให้ผู้บริหารท้องถิ่น และสมาชิกสภาท้องถิ่น ยึดถือปฏิบัติ “ประมวลจริยธรรมผู้บริหารท้องถิ่น และประมวลจริยธรรมสมาชิกสภาท้องถิ่น” ที่ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 139 ตอนพิเศษ81ง เมื่อวันที่ 7 เมษายน 2565
โดยมีผลใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษา เป็นต้นไป…
“ประมวลจริยธรรมผู้บริหารท้องถิ่น และประมวลจริยธรรมสมาชิกสภาท้องถิ่น” เขียนขึ้นตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 มาตรา76 วรรคสาม บัญญัติให้รัฐพึงจัดให้มีมาตรฐานทางจริยธรรม เพื่อให้หน่วยงานของรัฐ ใช้เป็นหลักในการกำหนด ประมวลจริยธรรม สำหรับเจ้าหน้าที่ของรัฐในหน่วยงานนั้นๆ
พลิกดูเฉพาะในหมวด “จริยธรรมสมาชิกสภาท้องถิ่น” มีด้วยกัน รวม 13 ข้อ เป็นการวางกรอบ เสมือนกฎเหล็ก ครอบคลุมทั้งในเรื่องการปฏิบัติหน้าที่ ต้องยึดมั่นใน 3 สถาบันหลักของชาติ ดำรงตนเป็นแบบอย่างที่ดี และรักษาภาพลักษณ์ของทางราชการ ตั้งมั่นอยู่บนความซื่อสัตย์สุจริต มีจิตสำนึกที่ดีและรับผิดชอบต่อหน้าที่ ยึดถือประโยชน์ส่วนรวม ของประเทศชาติ และความผาสุกของประชาชนในส่วนรวม และมีจิตสาธารณะ ฯลฯ
ยกตัวอย่างข้อ4 (6) “ไม่กระทำการใดที่ก่อให้เกิดความเสื่อมเสีย ต่อเกียรติศักดิ์ของการดำรงตำแหน่ง”
ข้อ9 ระบุว่า…. “สมาชิกสภาท้องถิ่นพึ่งดำรงตนเป็นแบบอย่างที่ดี และรักษาภาพลักษณ์ของทางราชการโดยอย่างน้อยต้องดำรงตน ดังต่อไปนี้
ในข้อ(2) เขียนว่า….เป็นแบบอย่างที่ดีในการเป็นพลเมืองดี ด้วยการเคารพและปฏิบัติตามกฏหมายอย่างเคร่งครัด
ส่วนในข้อ (3)… สมาชิกสภาท้องถิ่น ปฏิบัติตนอยู่ในกรอบจริยธรรม คุณธรรม และศีลธรรม ทั้งโดยส่วนตัว และโดยหน้าที่ความรับผิดชอบ ต่อสาธารณชน
จริยธรรมอีกข้อ ในวงเล็บ (5) เคารพและไม่ละเมิดสิทธิ์และเสรีภาพ ของผู้อื่น ไม่แสดงกิริยาหรือวาจา อันไม่สุภาพ อาฆาตมาดร้าย หรือใส่ร้ายหรือเสียดสีบุคคลใด
หยิบยกมาให้เห็นเป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาพอหอมปากหอมคอ…
จริยธรรม จะดูงดงาม ดูสมเกียรติสมฐานะแห่งการดำรงตน บนตำแหน่ง “นักการเมือง” ที่สวมใส่เครื่องแบบสีของแผ่นดินอันทรงเกียรติยศศักดิ์ศรี หรือไม่?
อยากได้ช่อดอกไม้ คล้องมาลัย “สุภาพบุรุษนักการเมือง” หรือ โดนเหวี่ยงด้วยกระถางต้นไม้ กลายเป็น “นักการเมืองอันธพาล” ที่ชาวบ้านประจานก่นด่า! จงเลือกเอา!
ฝากถึง…การประชุมสภาองค์การบริหารส่วนจังหวัดฯนัดต่อไป… parliament pa
ไม่ควรปล่อยผ่าน ประเด็น “ปลาเน่าตัวเดียว” ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งเสื่อมเสียต่อเกียรติศักดิ์ของสภาฯอันทรงเกียรติ ซึ่งเป็นองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ประชาชนให้ความไว้วางใจ อย่างสูงสุด…
ช่วยต้มยาขม “จริยธรรม” แล้วจับกรอกปากหน่อย…
บางทีคนจำพวก “รู้ที่ไป แต่ลืมที่มา” โดนตำรับยาต้มขนานเอกเข้าไป “ต่อมสำนึกได้” ใต้หนังกะโหลกหนาๆ อาจฟื้นคืนกลับมา!
สภาฯคืออัครสถานของผู้แทนอันทรงเกียรติ ที่มาจากเสียงประชาชน…
อย่าให้มัวหมอง!
อั๋น พันดาว
